بامن از عشق سخن نگویید

این مطلب، نوشته‎ای کوتاه و در عین حال جذاب است که دالایی لاما برای

سال 2008 تنظیم کرده است. بخوانید و سرخوش گردید.

 خواندن و اندیشیدن در این مطلب بیش‎تر از یکی دو دقیقه وقت نمی‎گیرد. این پیام را وانگذارید.

 

 

 

1-  به خاطر داشته باش که

 عشق‎های سترگ ودستاوردهای عظیم، به

خطر کردن‎ها و ریسک‎های بزرگ محتاج‎اند.

2-   وقتی چیزی را از دست دادی، درس گرفتن از آن را از دست نده.

3- این سه میم را از همواره دنبال کن:

* محبت و احترام به خود را

* محبت به همگان را

* مسؤولیت‎پذیری در برابر کارهایی که کرده‎ای

4- به خاطر داشته باش دست

نیافتن به آنچه می‎جویی، گاه اقبالی بزرگ است.

5- اگر می‎خواهی قواعد بازی

 را عوض کنی، نخست قواعد را فرابگیر.

6- به خاطر یک مشاجره‎ی کوچک،

 ارتباطی بزرگ را از دست نده.

7-  وقتی دانستی که خطایی مرتکب شده‎ای، گام‎هایی را پیاپی برای جبران

 آن خطا بردار.

8-  بخشی از هر روز خود را به

 تنهایی گذران.

9-  چشمان خود را نسبت به

 تغییرات بگشا، اما ارزش‎های خود را

به‎سادگی در برابر آنها فرومگذار.

10-  به خاطر داشته باش که گاه سکوت بهترین پاسخ است.

11-  شرافتمندانه بزی؛ تا هرگاه بیش‎تر عمر کردی، با یادآوری

 زندگی خویش دوباره شادی را تجربه کنی.

12-  زیرساخت زندگی شما، وجود

جوی از محبت و عشق در محیط خانه و

خانواده است.

13-  در مواقعی که با محبوب خویش ماجرا می‎کنی و از او گله داری، تنها به موضوعات کنونی بپرداز و سراغی از گلایه‎های قدیم نگیر.

14-   دانش خود را با دیگران در

میان بگذار. این تنها راه جاودانگی

است.

15-  با دنیا و زندگیِ زمینی بر سر مهر باش.

16-  سالی یک بار به جایی برو که تا کنون هرگز نرفته‎ای.

17-  بدان که بهترین ارتباط، آن است که عشق شما به هم، از نیاز شما

به هم سبقت گیرد.

18-  وقتی می خواهی موفقیت خود را ارزیابی کنی، ببین چه چیز را از دست داده‎ای که چنین موفقیتی را به دست آورده‎ای.

19-  در عشق و آشپزی، جسورانه

دل را به دریا بزن.

 

نوشته شده توسط مانی در چهارشنبه 6 آبان1388 ساعت 11:15 موضوع | لینک ثابت

متن زير منتخبي است از کتاب چهل نامه کوتاه به همسرم نوشته زنده ياد نادر ابراهيمي       در اين راه طولاني - که ما بي خبريم   و چون باد مي گذرد   بگذار خرده اختلاف هايمان با هم باقي بماند   خواهش مي کنم !  مخواه که يکي شويم ،  مطلقا يکي   مخواه که هر چه تو دوست داري ، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم   و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نيز باشد     مخواه که هر دو يک آواز را بپسنديم    يک ساز را،  يک کتاب را،  يک طعم را، يک رنگ را   و يک شيوه  نگاه کردن را   مخواه که انتخابمان يکي باشد،  سليقه مان يکي  و روياهامان يکي   هم سفر بودن و هم هدف بودن ، ابدا به معني شبيه بودن و شبيه شدن نيست   و شبيه شدن دال بر کمال نيست  بل     عزيز من   دو نفر که عاشق اند و عشق آنها را به وحدتي عاطفي  رسانده است؛ واجب نيست که هر دو صداي کبک،   درخت نارون ،   حجاب برفي قله ي علم کوه ،   رنگ سرخ و    بشقاب سفالي را دوست داشته باشند   اگر چنين حالتي پيش بيايد، بايد گفت که يا عاشق زائد است يا معشوق يکي کافيست   عشق، از خودخواهي ها و خود پرستي ها گذشتن است اما، اين سخن به معناي تبديل شدن به ديگري نيست   من از عشق زميني حرف مي زنم که  ارزش آن در "حضور" است نه در محو و نابود شدن يکي در ديگري   عزيز من  اگر زاويه ديدمان نسبت به چيزي يکي نيست ، بگذار يکي نباشد   بگذار  در عين وحدت مستقل باشيم   بخواه که در عين يکي بودن ، يکي نباشيم   بخواه که همديگر را کامل کنيم نه ناپديد   بگذار صبورانه و  مهرمندانه  در  باب هر چيز که مورد اختلاف ماست بحث کنيم   اما نخواهيم  که بحث ، ما را به نقطه ي مطلقا  واحدي برساند   بحث، بايد ما را به  ادراک متقابل برساند نه فناي  متقابل   اينجا سخن از رابطه ي عارف با خداي  عارف در ميان نيست   سخن از ذره ذره ي وافعيت ها و حقيقت هاي عيني و جاري زندگيست   بيا بحث کنيم   بيا معلوماتمان را  تاخت بزنيم   بيا کلنجار برويم   اما  سرانجام نخواهيم که غلبه کنيم   بيا حتي اختلافهاي اساسي و اصولي زندگي مان را ،در بسياري زمينه ها،  تا آنجا که حس مي کنيم دوگانگي،  شور و حال و زندگي مي بخشد نه  پژمردگي و افسردگي و مرگ ،......... حفظ  کنيم   من و تو حق داريم در برابر هم  قد علم کنيم   و حق داريم بسياري از  نظرات و عقايد هم را نپذيريم بي آنکه قصد تحقير هم را داشته باشيم    عزيز من !  بيا متفاوت باشيم

 

نوشته شده توسط مانی در چهارشنبه 28 مرداد1388 ساعت 14:38 موضوع | لینک ثابت

کنار من که قدم میزنی هوا خوب است

پُر از پریدنم و جای زخم ها خوب است

 

برای حک شدن عشق در خیابان ها

به جا گذاشتن چند رد پا خوب است

 

قدم بزن،پُرم از حس "در کنار تویی"

قدم بزن،پُرم از حس اینکه "ما"خوب است

 

نخند حرف دل ام را  نمی شود بزنم

خیال می کنم این جور جمله ها خوب است

 

بگیر دست مرا بشکن ام بپیچان ام

دوتکه ام کن و آتش بزن،بلا خوب است

 

به هرکجا که مرا می بری نمی گویم

کجا بد است کجا دور یا کجا خوب است

 

                            صالح سجادی

 

نوشته شده توسط مانی در دوشنبه 8 تیر1388 ساعت 14:12 موضوع | لینک ثابت

خداوند بهترین های خود را به آنهایی می بخشد

 که حق انتخاب خود را به او می سپارند

 

نوشته شده توسط مانی در سه شنبه 22 اردیبهشت1388 ساعت 17:48 موضوع | لینک ثابت

تا حالا شده یکی رو خیلی دوست داشته باشین؟یعنی عاشقش بشین و بدون اون زندگی براتون سخت بشه؟تا حالا شده همون آدم بدون هیچ دلیلی بذاره بره؟وقتی بره چی کار می کنین؟آیا می توانید ادعا کنید که بازم دوستش دارین؟اگر  بره و بعد از ۲سال بهتون زنگ بزنه بهش چی میگین؟ یعنی چی میتونین بگین؟خیلی ها میگن نباید با همچین آدمی دوستی کرد  چون امتحانش رو پس داده و خیلی های دیگه هم میگن باید به آینده فکر کرد و باید دید از الان به بعد چی کار میکنه.من فکر می کنم باید به آدم ها فرصت داد تا اشتباهاتشون رو اصلاح کنن هر چند معتقدم این اشتباه خیلی بزرگه و آدم به راحتی نمی تونه از کنارش بگذره. امادر کل هر آدمی می تواند تغییر کنه به شرطی که بخواد. شما چی فکر می کنید؟

دوستان عزیز ! لطفا  این موضوع را نه شخصیش کنین و نه به من و کس دیگه ای نسبت بدین چون من فقط میخوام با طرز فکر بقیه در این خصوص آشنا بشم.

در ضمن شعر زیر رو هم دوست عزیزم  آقای ملکیان که به تازگی افتخار آشنایی با روحیات و افکارشون رو پیدا کردم با خط زیبا و وصف نا شدنیش به من تقدیم کرده .به نظرم اومد بذارمش تو وبم تا بقیه دوستان هم بخوانن و ازش لذت ببرن.

 

 

 در کنار توام! دوست من

احساسم را با تو در میان می‌گذارم

اندیشه‌‌هایم را با تو قسمت می‌کنم

راهی مشترک پیش پایت می‌گذارم

اما از آن تو نیستم

با مسوولیت خود زندگی می‌کنم

مرا به ماندن مجبور نکن دوست من

احساسم را به کفه قضاوت مگذار

نه اندیشه‌ای برایم معین کن

و نه راهی برای در نوشتن

به تصاحبم نکوش

تعهداتم را نادیده مگیر

اگر از آزادی محرومم کنی

دوست من

ترا از بودنم محروم خواهم کرد

 

نوشته شده توسط مانی در چهارشنبه 9 اردیبهشت1388 ساعت 20:25 موضوع | لینک ثابت